این شعر مادر از شهریار انصافا یکی از قشنگ ترین شعر ها درباره ی مادر که شهریار بعد از فوت مادرش اونو گفته و احساس خودش رو در باره ی مادرش تمام و کمال توش بیان کرده که فکر می کنم جالب باشه

آهسته باز از بغل پله ها گذشت

در فکر آش و سبزي بيمار خويش بود

امّا گرفته دور و برش هاله اي سياه

او مرده است و باز پرستار حال ماست

در زندگيّ ما همه جا وول مي خورد

هر کُنج خانه صحنه اي از داستان اوست

در ختم خويش هم به سر کار خويش بود

بيچاره مادرم..........

هر روز مي گذشت از اين زير پله ها

آهسته تا بهم نزند خواب ناز ما

امروز هم گذشت

در باز و بسته شد

با پشت خم از اين بغل کوچه مي رود

چادر نماز فلفلي انداخته به سر

کفش چروک خورده و جوراب وصله دار

او فکر بچه هاست

هر جا شده هويج هم امروز مي خرد

او مُرد ودر کنار پدر زير خاک رفت

اقوامش آمدند پي سر سلامتي

يک ختم هم گرفته شد و پُر بَدَک نبود

بسيار تسليت که به ما عرضه داشتند

لطف شما زياد

اما نداي قلب به گوشم هميشه گفت:

اين حرف ها براي تو مادر نمي شود.........

او پنج سال کرد پرستاري مريض

در اشک و خون نشست و پسر را نجات داد

اما پسرچه کرد براي تو؟ هيچ، هيچ

تنها مريضخانه، به امّيد ديگران

يک روز هم خبر: که بيا او تمام کرد.......

در راه قُم هر چه گذشتم عبوس بود

پيچيد کوه و فحش به من داد و دور شد

صحرا همه خطوطِ کج و کوله و سياه

طومار سرنوشت و خبرهاي سهمگين

درياچه هم به حال من از دور مي گريست

تنها طواف دور ضريح و يکي نماز

يک اشک هم به سوره ي ياسين من چکيد

مادر به خاک رفت............

اين هم پسر، که بدرقه اش مي کند به گور

يک قطره اشک مُزد همه ي زجرهاي او

اما خلاص مي شود از سرنوشت من

مادر بخواب، خوش........

منزل مبارکت..............

آينده بود و قصه ي بي مادريّ من

نا گاه ضجه اي که به هم زد سکوت مرگ

من مي دويدم از وسط قبرها برون

او بود و سر به ناله برآورده از مغاک

خود را به ضعف از پي من باز مي کشيد

ديوانه و رميده، دويدم به ايستگاه

خود را بهم فشرده خزيدم ميان جمع

ترسان ز پشت شيشه ي در آخرين نگاه

باز آن سفيدپوش و همان کوشش و تلاش

چشمان نيمه باز:

از من جدا مشو.

مي آمدم و کله ي من گيج و منگ بود

انگار جيوه در دل من آب مي کنند

پيچيده صحنه هاي زمين و زمان به هم

خاموش و خوفناک همه مي گريختند

مي گشت آسمان که بکوبد به مغز من

دنيا به پيش چشم گنهکار من سياه

وز هر شکاف و رخنه ي ماشين غريو باد

يک ناله ي ضعيف هم از پي دوان دوان

مي آمد و به مغز من آهسته مي خليد:

تنها شدي پسر.

باز آمدم به خانه، چه حالي! نگفتني

ديدم نشسته مثل هميشه کنار حوض

پيراهن پليد مرا باز شسته بود

انگار خنده کرد ولي دل شکسته بود:

بردي مرا به خاک سپردي و آمدي؟

تنها نمي گذارمت اي بينوا پسر

مي خواستم به خنده درآيم به اشتباه

اما خيال بود.....اي واي مادرم...